Karel van Doodewaerd, ex-voorzitter TROS
Wat een afgang! Daar heb ik gezichtverlies mee geleden! Kent u die uitdrukkingen? Meestal valt het nogal mee in Nederland met dat gezichtsverlies.
Je kunt in Nederland zelfs een beetje koketteren met je zwakheden. Ben je slecht in exacte vakken als wiskunde en scheikunde zoals ik op de middelbare school was en nu nog steeds ben, maar nu geeft het niet meer. Vecht je je hele leven al tegen overgewicht of word je kaal om u te confronteren met mijn meer actuele lijden dan is een kwinkslag en een beetje zelfspot meestal wel voldoende om je in dit landje psychisch te wapenen tegen kwaadaardige types die je lafhartig aanvallen op je zwakheden.
Ik woonde enige tijd in Singapore en daar was gezichtsverlies in de Chinese cultuur een ramp. Zelfspot? Grapjes over jezelf, Chinese collega's en klanten begrepen er niets van als ik dat deed. Dus hield ik er daar snel mee op en merkte hoeveel moeilijker het leven dan wordt.
Ik ging dan ook graag in op het verzoek plaats te nemen in de raad van aanbeveling van de "Stichting eigen gezicht" een sympathieke groep mensen die zich inzet voor mensen met echt gezichtsverlies. Verlammingen, brandwonden, wijnvlekken, aangeboren afwijkingen en afwijkingen door tumoren. Letterlijk gezichtsverlies, waar je mee moet leren leven. Aangestaard door mensen en soms publiekelijk becommentarieerd.
Vraag van de stichting was of ik in het comité van aanbeveling plaats wil nemen. Mijn antwoord is: Ja ik wil. Zo'n eervol verzoek doet mij blozen en dat is al een ongemakkelijk gevoel, weet ik mijn hele leven al.
Deze column van Karel van Doodewaerd verscheen in het TrosKompas van week 26, 2006.